How To Go On With Your Life If It Has Been All Sh*t?

Here is a post from someone.. 😦

“For the last time.. Hopefully… I have a confession to make…
Una sa lahat, gusto ko lang sabihin na nakakabuwisit lahat ng mga lalaking pa-fall……
Simple lang akong babae. Di naman ako ganun kaganda pero sa mata ng nanay at tatay ko syempre, maganda ako. Sa tingin ko naman hindi ako mahirap mahalin dahil lahat ng kababawan sa mundo, kaya kong tawanan. Mukha lang talaga akong masungit at oo minsan suplada ako or boses suplada. Kaya siguro wala pang nagkakamali. May mga kaibigan naman akong lalaki. Kaya ko naman makihalubilo kaso lang minsan di pa din ako sanay. 
Pero salamat sa iyo dahil kahit papaano, naranasan kong magkaroon ng kasama sa sinehan para manood ng horror movie (kahit hindi ako nanonood nyan). Salamat dahil hindi ko alam kung bakit kahit 10 pm, pupuntahan mo lang ako para humingi ng files para sa research paper mo eh pwede ko namang isend sa email mo. Salamat din kasi kahit na last minute na yung mga pinaparefer, pinupuntahan mo pa din. Salamat kasi sabi nila hindi ka daw mareply sa text pero kahit na paano, nagrereply ka sa akin. Salamat din kasi yung one Valentines date na yun na natraffic tayo, tapos nagmamadali pa tayong kumain dahil showing na pala yung papanoorin natin. Tapos natraffic ulit tayo at kwentuhan lang sa kotse mo. Salamat at nafeel ko din na pwede pala akong makaexperience ng ganun.
Kaso lang nung nagsisimula na akong mafall sa iyo, bigla ka namang nawala. Sa totoo lang, pinanghahawakan ko pa din yung time na ikaw ung unang kumuha ng number ko. Ikaw yung unang tumawag sa akin para ayain ako lumabas pero sa kasamaang palad di ako pumayag kasi may emergency ako. Yung fact na hindi ako ang unang lumapit sa iyo. Yun ang pinanghahawakan ko.
Sorry baka nakulitan ka sa akin kasi kahit magkaduty tayo, text ako ng text sa iyo. Sorry kung sa tingin mo, ayoko sa iyo kasi di kita pinapansin pag inaasar nila tayo. Sorry kung minsan nasaktan ka dahil parang feeling mo di kita pinapahalagahan. Sorry talaga kasi hindi ko alam kung nagsesend ka lang ng mixed signals sa akin. Hindi ganun kagaling ang pick-up ko sa mga ganyan. At kasi di ko alam sasabihin ko dahil hindi ko alam kung ano ako sa iyo. Kasi sobrang kinikilig ako na baka mahalata nila. Sorry late ko na narealize na sobrang gusto pala kita. Kung alam mo lang na sa bawat panahon na pupunta ka sa o.r. sinusulyap-sulyapan kita kahit busy ako. Sorry kasi baka naoverwhelm ka sa sobrang papansin ko, at sa sobrang kakulitan ko sa messenger at sa text. Sorry kasi baka nahurt ka sa akin. Kung alam mo lang na ngayon lang ako nagpakatanga ng ganito sa isang lalaki.
Sa lahat ng mga sorry ko sa iyo mukhang wala na yatang magagawa. Kasi ito yung pinakamasakit sa lahat…..
Yung gusto ko sanang maconfirm kung sino yung nasa cryptic posts mo sa FB tapos sinabi ko sa iyo yung nararamdaman ko kasi gusto kong maconfirm kung sino ba yun at para matahimik na din ako kaso lang wala kang pakialam. Ang sakit-sakit. Ni wala man lang pagpapaliwanag. Sabi mo lang na okay sige walang makakaalam nito. Sobrang sakit sa totoo lang. Nababaliw na ako dahil sa inaraw-araw simula ng sinabi ko sa iyo na gusto kita, hindi ako makatulog ng maayos. Hindi ako makakain. Parang pinipilit ko lang na gumising sa umaga dahil kailangan ko. Hindi ko alam kung paano ko bibitawan yung pinanghahawakan ko. Kasi ngayon alam ko na na ang tanga-tanga ko. Ni hindi ko nga alam kung at one point in time, nagustuhan mo ba ako or pinilit mo lang yung sarili mo dahil sa pressure ng ibang tao.
Ngayon ako nagpromise sa sarili ko last day na ito para isipin ka. Susubukan kong mag-move on bukas. Kaso lang kakayanin ko kaya?
Hay ang hirap talagang mag-move on. Paano ba?”
Yes girl. Mahirap mag-move on. I feel you.
Random Thoughts:

“Cause I am barely breathing, I can’t find the air. Don’t know who I’m kidding, imagining you care. ‘Cause I could stand here waiting like a fool for another day. But I dont suppose it’s worth the price,the price that I would pay.”

Barely Breathing, Duncan Sheik
Kaya mo yan gurl. Konting oras lang makakasanayan mo din ulit ang bagay – bagay. 

Some Nobody.

So mga beks pano ba yan. 14 hours pa lang ang nakalipas pero may blog entry na naman. Haha.

Well, bakit nga ba yan ang title ko? Naisip ko lang. Dati akong wala lang pakialam sa mundo. Wala pang naachieve. Walang kwenta. Pero nakakaloka after my years of existence sa Earth, madami na din pala akong nagawa. Siguro 60% bad, 40% good (Kids wag tutularan). At sa mga pagkakataong yan, madami akong natutunan. Na kung dati kang nobody, puwede kang maging somebody na kahit hindi ka man naging presidente ng Pilipinas, sa sarili mong pagsisikap, nakatulong ka sa kapwa mo. 

Dati talaga, galit ako sa mundo. Sabi ko nga bakit ba ako hindi ginawang perpekto? Bakit hindi kami kasing yaman ng mga kaklase ko? Bakit hindi ko magawang masabi na, “Ma, bilhan mo naman ako ng cellphone kasi yung classmate ko meron na sila.” Hindi ko iyon magawa. Dahil middle class family lang kami. Tinuruan kami ng tatay at nanay ko na huwag sumunod sa uso. Kasi madalas hindi naman kailangan yun. Kaya hanggang ngayon na medyo nakakaangat na kami ng konti sa buhay (at nakakabili na ako ng sarili kong cellphone), hindi ko lubos maisip na bumili ng mga bagay na hindi ko naman kayang panindigan. Halos lahat nga ng kakilala ko may mga sasakyan na. Marunong magdrive. Siyempre kapag pumasok sa trabaho, nakachedeng ang iba. Eh wala akong pake. Magcocommute ako hangga’t gusto ko kasi ito lang kaya ko sa ngayon, hindi ko kayang bumili ng sasakyan tapos di ko pa pala kayang bayaran ang monthly fee…

Oh di ba?! Wow. Iba na pala ang way of thinking ko ngayon. Haha. Kung dati, hindi ako concern sa mga ganitong bagay dahil nga isa lang akong nobody pero ngayon, ang dami ko ng iniisip. In a few years time, kailangan ko na magtakeover sa gastusin sa bahay. At syempre hay #adulting sucks. Sa totoo lang. 

But that  is how life is. Taking over of responsibilities. From being a nobody, you become somebody to a once nobody. 

So ayun. Nagpapasalamat lang ako sa mga magulang at sa lolo at lola ko and sa lahat ng mga naging mentor ko magmula nung preschool ako hanggang sa nagtraining ako at hanggang ngayon. Hindi ako magiging taong may halaga kung hindi dahil sa inyo.

**Spontaneously writes what is inside my head. And nope, I am still not over about my ‘current’ issues. If you know what I mean. 😭
Random Thought:

Happy Father’s Day to one of the most patient man I have ever met. Thank you sa paghatid sa akin sa work kahit pagoda ka na minsan. Saranghae abeoji.

Meanwhile…

#NowPlaying

From Spotify. Something Better by The Ransom Collective

Tears.

Since wala namang nagbabasa nito, might as well pour out everything.

Sa sobrang kalungkutan ko ngayon, wala na akong pakialam sa mahabang pila sa Buendia sa bus kanina. Pagod ako, oo, pero yung kapaguran ko, hindi 100%. Nasa 25% lang. Kaya ko pa siguro magbasa ng ilang pahina sa libro. 

Sa tingin ko, nakakadepress isipin na ngayon pa lang nagsisink in ang katotohanan. Na tapos na ang lahat. Na sa tingin ko ay dapat na akong mag-move on. Ang hirap na umasa sa isang situation at sa tao na akala mo meron pa, yun pala wala na. Dahil iba pala ang preference nya sa buhay. Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaay.

Okay nawala yung train of thought ko.

Kung kaya ko lang sabihin sa kanya lahat ng naiisip ko. Kung pwede ko lang isulat dito. Kaso natatakot din ako kasi di ako sanay sa mga ganitong problema. What the heart cannot solve, the brain must have something in his pocket to fix it. Kaso kahit utak ko, wala eh. Dedma ang peg nya. Di naman lumalabas ang luha dahil siguro hindi pa ganun kalalim ang epekto. Pero hay.

Anyway, masakit pa din pero next page na tayo ng book ples.
Hahahahaha. Thanks daahhhling sa pagbabasa.
Random Thought:

Sharing a vlog from Lloyd Cadena:

https://youtu.be/4wZ96woN9Po
Please watch it. Ay ako lang pala. Papanoorin ko ito.

Malay mo, magawa ko din yan. πŸ™‚

Pasensya na.

Pasensya kasi kung magiging walang kwenta na naman itong blog na ito.

Kung sabagay, mas madaming nagiging vloggers na ngayon kesa bloggers. No offense meant to all my vlogger idols. Pero yun kasi ang trending. Pero di ko naman keri sumabay dyan.

Pasensya na.

Kasi ito na naman ako. Nagmumukhang *toooooot*. Di ko maiwasan mga dahhhlinggg (shoutout to Lloyd Cadena!!!). Kung alam niyo lang yung pinagdadaanan ko ngayon, baka batukan niyo na lang ako sa ulo at sabihin na napakaGAGAAAAA ko talaga. 

Pasensya na ha.

Ganoon yata talaga. Matagal na din akong walang ganire kaya dyusmiyo pagbigyan mga beshieeee. Pero kung papayuhan ko itong sarili ko ngayon 10 years from now, sasabihin ko sa kanya na okay lang magpakaGAGA, wag ka lang magpakastupid sa pagsisisi na hindi mo nagawa ang mga dapat sana nagawa mo. May rason yan dahhhlingggg. There is always a reason behind everything that we are all going through. Kaya push mo lang yang mga #churva dyan. 

Pasensya na.

Kasi madalas may mga bagay na hindi ko masabi ng diretsuhan dito. Hindi naman ito Fast Talk ni Tito Boy kaya okay lang na walang diretsuhan. Gusto mo yan di ba? Oo gusto ko yan. Haha. May mga bagay na di kayang iexplain ngayon mga dir pero sooon. Parang Kim Sam Soon.

Pasensya na.

Well, I should say this to myself dahil for sure wala namang nagbabasa nito. *evil laugh* >:) 

Atey, mag-aral ka na. Anong petsa na? Napanood mo na lahat ng vlogs ni Lloyd, Wil, Baninay, Pam, Daniel, Chael.. Wala ng nangyayari sa buhay mo? Huwag mong ipasensya yang sarili mo dahil hindi mo madadaan sa kakanood ng kung anek-anek ang mga #feels mo. Kahit paulit-ulit kang manood ng Wildflower, di na ulit babalik si Jepoy hanggat hindi mo siya nakikita parang yang ano mo  okay hanggang dyan na lang baka may maispluk pa akong di dapat. Mag-aral ka na dir. Kung wala ka sa listahan, ganun talaga. Eh ang tamad mo nga eh kasi naman yung padasal mo di mo nagagawa kklk. Magtatampo sa iyo si Lord nyan anubey. Do not worry to much. Magwewaste ka lang ng time sa kakaalala mo sa mga bagay na hindi mo na dapat inaalala. Focus ka na focus!!!! (Me talking to myself dahhhlingg).
Okay pasensya na. Sabi ko na walang kwenta ito eh. Haaay just a means of saying things out loud in my mind.

Random Thought:

#NowPlaying

Constellations by Darwin Deez

“We are twinkling stars resurrected. Just like twinkling stars we seem connected.”

😦 😦 😦 😦 😦 😦 😦

15 minutes

Kinse minutos.

Ayan ang kaya kong ibigay sa sarili ko ngaun bago man lang matulog. Pahinga. Ng 15 minutes.

Ang hirap kasi ang daming tumatakbo sa utak ko ngayon.

Naghihintay sa resultang hindi mo naman alam kung anong kalalabasan. Hay ang hirap maghintay bes. Kahit na paulit-ulit kong sabihin sa sarili ko na okay lang ako, bahala na si Lord, ewan. Nababahala pa din ako. Pero tiwala lang sa Kanya. Di ako makapagconcentrate sa lahat ng mga binabasa ko. Nakakapraningggggelllaaaa.. Sa mga nakakakilala sa akin at naiintindihan ang pinagdadaanan ko, alam niyo na.

Tapos kahapon, may nakita pa akong hindi ko alam kung kelangan ko bang mapaisip o di ko na lang papansinin. Isipin or huwaaaag?! Huwagg or isipin?! Kasi unang silip ko palang, may pag-iisip agad. NKKLK. Di ko kayang di na lang pansinin. Gusto kong magsisi. Gusto kong magsorry? Sabi nga ni Justin Bieber, “Is it too late now to say sorry?” Saklap. Ang engot ko to the highest level. Hay. 😭 

Di niyo gets ano. Sorry po.

Nilalabas ko lang yung mga naiisip ko na hindi ko kaya sabihin. Kasi baka mabaliw na ako pag wala akong outlet. 

May 8 minutes pa akong natitira. Walong minuto. 7 na lang ngayon.
Sa bilis ng usad ng mga sandali, wala lang kwenta yung mga nasusulat ko. 
Random Thought:



Ito ang Betty Go Belmonte Station ng LRT 2 Line sa Pilipinas. Katulad ng nakikita niyo, walang tao. Baka may multo. Ganyan kasi yung brain ko ngayon. Walang laman kung hindi…. πŸ™‚

Kabooooooom.
Charot.
Tapos na ang 15 minutes.

Best friend.

Bes, bez. Bestie, beshie, sis, bruha.

It might seem an overused term but way back circa 1990s, this used to be a big word for me. Hanggang ngayon pa din naman. Pero noon mas malaking bagay siya sa akin.

What does a best friend mean?

According to Merriam Webster, best friendΒ is defined as one’s closest and dearest friend.

In Filipino, we call it, matalik na kaibigan. So this means, whether it is a boy, girl, your pet. Whatever or whoever it is, as long as you consider her/him/it, as dear to you, then you can call her/him/it, your best friend.

Why does it matter so much to me before?

I used to be a very introvert child. I hate dealing with people. I cry when I see them. I only talk to my mom, dad and my sibling. I throw tantrums and hide inside a room whenever there were gatherings (I even have a picture of it haha)

When I started preparatory school, I began to get used to know different kinds of people. My teacher, my classmates, our tricycle driver, our janitress blah blah. I learned how to play and laugh with them so by this time, I was less scared of interacting with humans. When I reached grade school, I had to transfer to another institution. I had to adjust again. However at this point, I was now able to talk with lots of kids back then because my school was bigger than the previous one. I reached second grade and that was when I found the so-called,”slumbook.” Here, you reveal a bit of yourself by answering these questions: who was your first crush (landi yiheeeee), what is love, what is your favorite color and finally, who is your best friend. This was when I began to reevaluate the friends that I had. Who was that one person I can tell all my secrets, who I can truly be myself? And finally, I placed a name. She was one of my longest friends I have because up ’til now, we still communicate, we still meet. So that sums up to almost three decades of friendship. Yay! ❀

I had to transfer (again) during high school. It was kind of tough for me since this was another environment. A totally new one. But I had to adjust and found a group of friends during my first year. Here, I also found a friend who I once thought was my best friend. I was becoming more of the possessive (asshole XD) type of friend. I had so many insecurities back then and I was afraid of being left alone, being left behind (that’s why I acted that way..sigh..) I always fought with her to the point that many of our other friends including our guidance counselor knew about it. It was one of my regrets back then. We had great times but we dealt most with the fights blah blah. Sigh. It was a long and rocky road for the both of us. We graduated best friends though but not until we reached college. Time was our arch enemy. We had less talk, less conversations since we were both adjusting to our new environment. It came to a point where I realized that I was always the one who reaches out. And after lots and lots of thinking, I thought that hey, I was always the first to call them my best friend?!Β Lagi na lang ako ang nauuna. Hindi ba pupuwedeng sila naman.Β Do not get me wrong there.

Nothing wrong with being the first to call people your best friend (I realized that now) but before it was a thing to be dealt with. Maybe because I was too immature, too insecure, too childish. I just tried to understand her and well, just go on and kicked myself in the butt to move ahead. >:)

So maybe I gave up having best friends. I was a bit traumatized about having one. Maybe because I don’t want to feel sad anymore. I was afraid of rejection, I was scared of people leaving me behind. 😦 😦

I moved on with my life during the first few months of college. Thank the heavens for giving me lots of assignments, projects to deal with, I forgot all about the best friend thing. So as I was getting along with another new set of friends, I finally had (and I still have now) one of the people who I can truly call my best friend. We did the craziest things together: cut classes (don’t do this kids huh?!), told some weird stories together, laughed and shared almost everything. Although I still am the possessive type of friend 😦 but hey, I dealt with it okay?!

This time, it was a first for someone to call me her best friend. It was nice to have someone to call you their best friend. And the feeling was mutual as well. We had so many experiences that made our friendship stronger. At kung nababasa mo man ito, Β alam mo na yung mga yun.Β We knew that despite the distance and having a life of her own now that we are adults, we can still talk like it was before. No pretentions, just pure, transparent friendship.

Then there are these 2 favorite girls that despite having age differences, we have the same mind set. We have the same kalokohans. We share each others secrets. I could say that I am truly happy to find such wonderful beings in my life. Whenever I am too sad with my life, or whenever I achieved something, they are among one of the people I always first share it to. We came from different backgrounds, we had different tastes in music, we had different goals in life but we have the same kakulitan. And after all these years, we still click.Β 

So after all the mumblings I mentioned above, these are my realizations:

In this time of my life, friends are very essential because I think, eventhough I had a great career, I had lots of money (weh), I possess things I haven’t had before, BUUUTT, if you don’t have friends, all of these earthly treasures are useless. Friends might come and go but those who are truly meant to stay will never leave you even if you thought they were.

I love you my best friends.

❀ ❀ ❀

Random Thought:


One of the successful American sitcoms in the world – Friends.

Thanks again Mr. Google.

Credits to: http://www.vulture.com/2016/03/20-somethings-streaming-friends-c-v-r.html



Impromptu.

So my hands are trembling right now because I am toooo excited to write type in my vlog blog!!!!
For all the days that went by for the past sh*t years of my life, almost everything–you got it– ALMOST everything is impromptu. I just go with the flow, do what He lays out to me and boooom….

In Filipino, impromptu means biglaan.

Lakad. Pagkain. Desisyon. Pera. Buhay. Patay. Pag-ibig.

Ayan, halos lahat nyan, nangyari na sa buhay ko (or ninyo). Except lang yung last two. So hindi ko muna pag – uusapan yung dalawang huli, okay lang ba (talks to self: okay lang)?

 

LAKAD

Oh. Em. Gee. Look at the sky. Napakadilim sa bahay namin. Late na ako nagising ngayon (na dapat ay may importante akong lakad sa Maynila para sa kaching-kaching). Tapos eh 10:20 AM na, kakagising ko lang. Low Empty battery na yung cellphone ko kaya ito chinarge ko pa eh 12 noon na tapos madilim pa yung langit (ano na?!?!?!). Eh di impromptu ang hindi ko pag-alis. Hay.

(Well, sino ba kasi ang nagstay until 5:00 AM today para manood ng kung anek-anek.>:]).

So ayan isa sa mga lakad na biglaang hindi natuloy.

Next, last 2011, syempre ang favorite powerpuff girlfriends ko (brief story: 3 friends kami, different ages, my 1 friend is the same profession as I am), ay mahilig talaga sa mga impromptu. Kahit ano pa iyan. Az en. Trulala. Oh well, as I was saying (totyal), naisipan naming tatlo na magpunta ng baguio, and booooom, Baguio here we gooo.

Fun fact lang: Bumabagyo nung pumunta kami. Muntik pa kaming maiwan ng bus. Like a sh*t but very fun day.

Here’s a memento of that day:

image Starbucks SM Baguio City, Circa 2011.

PAGKAIN

Well. Di ko alam bakit ko sinama yan. Hahaha. In everyday, syempre hindi naman planado ang mga foooood natin di ba. Unless, you own a restaurant were, of course, you have to prepare a menu for the day.

Ahh. I have this friend that cooks boxed meals every week. Bakit nga ba nasabi kong impromptu? Kasi a few years back, naka-apartment pa ako. I was toooo busy so biglaan kong naisip na magorder sa kanya.

Here’s a link to her Facebook page Search her on Facebook: Princesshealthy kitchen.

Tapos after a month, wala na di na ako nagtry ulit. Biglaan akong tinamad kasi waley na din ako $$$$$. 😦

And then last year, nagplanned meals ulit ako. This time, tinry ko naman yung sa Lunchbox Diet. In fairness, maayos ang packaging, masarap ang food. Hindi ko feel na nagdadiet ako. Pero…. Natigil na din siya after a few months. Search for them sa Facebook, Instagram (promotion pa moreeee).

 

DESISYON

Sa totoo lang. Ang dami – damiiii. Madami akong desisyon sa buhay ko na biglaan ko na lang naisipan. Katulad ng pagbili ko ng aking toys……image

Hahaha. Yung keyboard was an impromptu buy, because I needed a laptop but I had noooo money, and since I had a tablet which has a Microsoft Office app… I just needed something to type on so there. The two pens on top was also an imp. buy because I just saw it on a Bic store at Kyoto, Japan.

Weird fact: That Fujifilm Instax camera was actually bought by me (contrast to what I broadcast bwahahaha nahihiya kasi ako baka sabihin niyo ang arte koooo). I was sooo sad that time at plano ko talagang bumili niyan sa Quiaps pero umuulan. And ayun, I had money so I bought one. Haha.

That Lumix LX7 was bought last April 2017 at Quiapo. Grabe, nahanash kasi ako dahil hindi naibenta sa akin yung old camera nung dati kong boss (naibenta sa pinsan hmp pero okay lang no choice ehhh). Ayan, kaya kakatanong ko sa mga tao kung anong pupuwedeng camera for a concert (which I was dying to attend [on a separate blog na lang yun]), kahit anong palabra de honor nila, ito pa din ang binili ko. Worth 14k siya. Well, okay naman ang pictures. Good for travelling.

 

PERA

May mga bagay sa mundo na biglaan na kapag dumating ng di inaasahan eh matutuwa ka talaga. Tulad na lang ng biglaang may kikitain pala ako ng malaki sa Coins.ph. Pramissss. Yung 1k kong nilagay, naging 2k na noong isang araw. Nagulat talaga ako. Kasi totoo pala talaga siya. Kaso lang, kalurkey kasi the next day, biglaan din siyang naging 1,300 php. KAKASTRESS. Sana pala nag-cashout na ako habang malaki pa. STRESS GALURA!!!!

 

Lastly,

BUHAY

Yung mga biglaang pangyayari sa buhay ko. Bigla akong naka-achieve ng mga bagay na hindi ko aakalaing magagawa ko pala. Yung trabaho ko ngayon, pinlano ko na talaga noong bata pa. Pero nung college ako, sobrang pagod na pagod na pagoda cold wave lotion ang peg ko, sabi ko sa nanay ko, “Ma, ayoko na. Di ko na itutuloy.” Syempre nagalit ang lola mo. Bakit daw hindi ko itutuloy? Ang dami na daw nila pinundar blah blah. So okay. Iniintay mo (ako lang pala) ba kung nasaan yung biglaan?

Meron na akong gustong gawin para sa work ko. Kumbaga, nagkadireksyon na yung buhay ko. PERO Pero pero… Nung nagtry akong noong fourth year na umikot doon sa line of work na yun, di pala keri ng powers ko atey! Tapos yung pinakaayaw ko pang subject noon, nung nagrotate ako doon, wowww nag-enjoy ako. Az en. So ngayon, nagulat ako kasi andito na ako ngayon. Striving to make myself better on my chosen field/career. Biglaan actually ang nangyari sa buhay ko kasi gaya ng sabi ko kanina, iba ang gusto ko sa nangyari sa akin ngayon. I planned for something but it seems He has better plans for me. ❀

 

Parting Words:

Planning for your life is great. There is absolutely nothing wrong with that. But sometimes, you just have to go with the flow of destiny. He has control over our lives so when we see something wrong with it, or when we think that it’s ruining all our precious plans, hey wake up! Maybe He is cooking the best menu for your life. Just wait for it. It will be soooo much fun.

 

 

P.S. Pasensya na po sa haba ng entry. Ganoon yata talaga pag ganado tehhhh.

P.P.S. Hello sa lahat ng mga mahilig mag-impromptu sa lahat ng kung anek-anek.

 

Random Thoughts

Here’s the first link that popped out on Google results:

An impromptu song by a woman while Oasis was having a one minute break for their Manchester tribute concert:

image

Peace out to all the people involved in this tragic incident. We will all pray for you guys and girls.

BTW, here is the complete link to the video: https://youtu.be/G9FLyA7OSjs

Credits to Youtube