Huwag Na Lang Kaya?

Napakaperfect talaga ng timing ng adrenaline ko sa pagbablog. Ang daming oras ano pero ngayon pa napili ng brain ko na ipush ako para magsulat. Take note… Wala pang ligo-ligo yan. Katatapos ko lang kumain ng sandamukal ng chocolate at katatapos ko lang din magnood ng napakaintense na episode na Wildflower ngayon (#WildflowerPagtutol) at kasalukuyan akong nag-iisa at nagluluto ng kakainin ngayong hapunan. 

No… Di ako magnanarrate ng mga gagawin ko ngayon. Parang written daily video blog? Nooo.. Hindi…. Yan lang ang gusto kong intro. Wa kayo paks.

Naisip ko lang yung title na yan dahil sa totoo lang, yan din ang status niya noong mga nakaraang araw. Na ang kapal ko dahil istinatus ko din. Hahahahahahahahaha.

Pero hindi lang naman related sa lovelife ang pwedeng irelate dyan. Sa totoo lang, madami sa buhay ko ngayon ang naghehesitate ako. 

Sa dinadami ng mga hesitations ko, talaga bang ‘huwag na lang kaya’ ang peg ko? Hindi naman. Siguro, takot lang akong aminin ang mga bagay na tapos na. Tuldukan ang mga pangyayaring hindi na pwedeng maulit pa. Kasi kung para sa akin naman talaga iyon, para sa akin iyon. 
Ang gulo ng trend ng pinatatype ko dito ano? Kasing gulo ng utak ko. Ha Ha Ha. 

Kung hindi niyo lang alam, ang “Huwag Na Lang Kaya?” ay isa sa mga pinakapaborito kong kanta ng True Faith, one of the best 90s OPM band (Opo batang 90s ako). Isa ito sa mga kanta na light lang. Lalo na sa mga torpe dyan. Ilalight ko yung way nila para di na sila maging torpe. Ha Ha Ha Ha. Pero seriously, for me, I think it talks about the hesitations of someone to confess his/her feelings to a guy/girl that he/she likes. It takes courage to say it out there, out loud. Or the feeling just passes you by (Sabi ni Mareng Julia Roberts sa My Bestfriend’s Wedding, tama ba mga beshie?!). In terms of love, madami tayong experiences dyan. Lalo na sa nagbabasa nito Ako lang pala. Haha. Siguro minsan lang ako nagpakatapang. At alam ng mga friends ko iyon. Itanong nyo na lang sa kanila. Haha. Pero ganun naman talaga. In love, you’ll probably do the most craziest things and hesitate on the important ones.

Mahirap naman talagang maging strong and magkaroon ng sobrang daming courage sa mga ganitong pagkakataon. Hindi lang naman sa pag-amin ng nararamdaman pero sa mga ibang aspeto ng buhay, tulad ng pagtanggal ng mga bisyo. Pag-amin sa sarili na hanggang dito lang ang kaya mo. Na hindi mo kailangang patunayan sa ibang tao na iba ang estado ng buhay mo lingid sa totoong buhay isang kahig, isang tuka ka pala. Advise ko lang sa mga taong nagprepretend or naghehesitate magpakatotoo, girl, go lang. Di ka namin ijajudge. Stay true and don’t hesitate to be you. You only live once and stay genuine as possible.

People have so many hesitations in their life that sometimes they don’t know what their strengths are. They may have a lot of “Huwag Na Lang Kaya?” moments which I think makes them miss half of their life. Sabi nga lagi ni Wil Dasovich sa mga videos nya, gumawa daw tayo ng mga bagay na hindi pa natin nagagawa, every single day. I should tell this to myself too. Like in my face, STOP THE HESITATIONS!!! (Well, gurl, di na ako naghesitate dun sa isang bagay pero yung iba….okay gurl sige).

So ayun, ikaw ba, nasabi mo ba sa sarili mo na, “Huwag Na Lang Kaya?”

Random Thoughts:

May tanong ako.
Mais ka ba?

Kasi ano…..
Ang corn-y mo.. 
Boooom. Waley.

How To Go On With Your Life If It Has Been All Sh*t?

Here is a post from someone.. 😦

“For the last time.. Hopefully… I have a confession to make…
Una sa lahat, gusto ko lang sabihin na nakakabuwisit lahat ng mga lalaking pa-fall……
Simple lang akong babae. Di naman ako ganun kaganda pero sa mata ng nanay at tatay ko syempre, maganda ako. Sa tingin ko naman hindi ako mahirap mahalin dahil lahat ng kababawan sa mundo, kaya kong tawanan. Mukha lang talaga akong masungit at oo minsan suplada ako or boses suplada. Kaya siguro wala pang nagkakamali. May mga kaibigan naman akong lalaki. Kaya ko naman makihalubilo kaso lang minsan di pa din ako sanay. 
Pero salamat sa iyo dahil kahit papaano, naranasan kong magkaroon ng kasama sa sinehan para manood ng horror movie (kahit hindi ako nanonood nyan). Salamat dahil hindi ko alam kung bakit kahit 10 pm, pupuntahan mo lang ako para humingi ng files para sa research paper mo eh pwede ko namang isend sa email mo. Salamat din kasi kahit na last minute na yung mga pinaparefer, pinupuntahan mo pa din. Salamat kasi sabi nila hindi ka daw mareply sa text pero kahit na paano, nagrereply ka sa akin. Salamat din kasi yung one Valentines date na yun na natraffic tayo, tapos nagmamadali pa tayong kumain dahil showing na pala yung papanoorin natin. Tapos natraffic ulit tayo at kwentuhan lang sa kotse mo. Salamat at nafeel ko din na pwede pala akong makaexperience ng ganun.
Kaso lang nung nagsisimula na akong mafall sa iyo, bigla ka namang nawala. Sa totoo lang, pinanghahawakan ko pa din yung time na ikaw ung unang kumuha ng number ko. Ikaw yung unang tumawag sa akin para ayain ako lumabas pero sa kasamaang palad di ako pumayag kasi may emergency ako. Yung fact na hindi ako ang unang lumapit sa iyo. Yun ang pinanghahawakan ko.
Sorry baka nakulitan ka sa akin kasi kahit magkaduty tayo, text ako ng text sa iyo. Sorry kung sa tingin mo, ayoko sa iyo kasi di kita pinapansin pag inaasar nila tayo. Sorry kung minsan nasaktan ka dahil parang feeling mo di kita pinapahalagahan. Sorry talaga kasi hindi ko alam kung nagsesend ka lang ng mixed signals sa akin. Hindi ganun kagaling ang pick-up ko sa mga ganyan. At kasi di ko alam sasabihin ko dahil hindi ko alam kung ano ako sa iyo. Kasi sobrang kinikilig ako na baka mahalata nila. Sorry late ko na narealize na sobrang gusto pala kita. Kung alam mo lang na sa bawat panahon na pupunta ka sa o.r. sinusulyap-sulyapan kita kahit busy ako. Sorry kasi baka naoverwhelm ka sa sobrang papansin ko, at sa sobrang kakulitan ko sa messenger at sa text. Sorry kasi baka nahurt ka sa akin. Kung alam mo lang na ngayon lang ako nagpakatanga ng ganito sa isang lalaki.
Sa lahat ng mga sorry ko sa iyo mukhang wala na yatang magagawa. Kasi ito yung pinakamasakit sa lahat…..
Yung gusto ko sanang maconfirm kung sino yung nasa cryptic posts mo sa FB tapos sinabi ko sa iyo yung nararamdaman ko kasi gusto kong maconfirm kung sino ba yun at para matahimik na din ako kaso lang wala kang pakialam. Ang sakit-sakit. Ni wala man lang pagpapaliwanag. Sabi mo lang na okay sige walang makakaalam nito. Sobrang sakit sa totoo lang. Nababaliw na ako dahil sa inaraw-araw simula ng sinabi ko sa iyo na gusto kita, hindi ako makatulog ng maayos. Hindi ako makakain. Parang pinipilit ko lang na gumising sa umaga dahil kailangan ko. Hindi ko alam kung paano ko bibitawan yung pinanghahawakan ko. Kasi ngayon alam ko na na ang tanga-tanga ko. Ni hindi ko nga alam kung at one point in time, nagustuhan mo ba ako or pinilit mo lang yung sarili mo dahil sa pressure ng ibang tao.
Ngayon ako nagpromise sa sarili ko last day na ito para isipin ka. Susubukan kong mag-move on bukas. Kaso lang kakayanin ko kaya?
Hay ang hirap talagang mag-move on. Paano ba?”
Yes girl. Mahirap mag-move on. I feel you.
Random Thoughts:

“Cause I am barely breathing, I can’t find the air. Don’t know who I’m kidding, imagining you care. ‘Cause I could stand here waiting like a fool for another day. But I dont suppose it’s worth the price,the price that I would pay.”

Barely Breathing, Duncan Sheik
Kaya mo yan gurl. Konting oras lang makakasanayan mo din ulit ang bagay – bagay. 

Some Nobody.

So mga beks pano ba yan. 14 hours pa lang ang nakalipas pero may blog entry na naman. Haha.

Well, bakit nga ba yan ang title ko? Naisip ko lang. Dati akong wala lang pakialam sa mundo. Wala pang naachieve. Walang kwenta. Pero nakakaloka after my years of existence sa Earth, madami na din pala akong nagawa. Siguro 60% bad, 40% good (Kids wag tutularan). At sa mga pagkakataong yan, madami akong natutunan. Na kung dati kang nobody, puwede kang maging somebody na kahit hindi ka man naging presidente ng Pilipinas, sa sarili mong pagsisikap, nakatulong ka sa kapwa mo. 

Dati talaga, galit ako sa mundo. Sabi ko nga bakit ba ako hindi ginawang perpekto? Bakit hindi kami kasing yaman ng mga kaklase ko? Bakit hindi ko magawang masabi na, “Ma, bilhan mo naman ako ng cellphone kasi yung classmate ko meron na sila.” Hindi ko iyon magawa. Dahil middle class family lang kami. Tinuruan kami ng tatay at nanay ko na huwag sumunod sa uso. Kasi madalas hindi naman kailangan yun. Kaya hanggang ngayon na medyo nakakaangat na kami ng konti sa buhay (at nakakabili na ako ng sarili kong cellphone), hindi ko lubos maisip na bumili ng mga bagay na hindi ko naman kayang panindigan. Halos lahat nga ng kakilala ko may mga sasakyan na. Marunong magdrive. Siyempre kapag pumasok sa trabaho, nakachedeng ang iba. Eh wala akong pake. Magcocommute ako hangga’t gusto ko kasi ito lang kaya ko sa ngayon, hindi ko kayang bumili ng sasakyan tapos di ko pa pala kayang bayaran ang monthly fee…

Oh di ba?! Wow. Iba na pala ang way of thinking ko ngayon. Haha. Kung dati, hindi ako concern sa mga ganitong bagay dahil nga isa lang akong nobody pero ngayon, ang dami ko ng iniisip. In a few years time, kailangan ko na magtakeover sa gastusin sa bahay. At syempre hay #adulting sucks. Sa totoo lang. 

But that  is how life is. Taking over of responsibilities. From being a nobody, you become somebody to a once nobody. 

So ayun. Nagpapasalamat lang ako sa mga magulang at sa lolo at lola ko and sa lahat ng mga naging mentor ko magmula nung preschool ako hanggang sa nagtraining ako at hanggang ngayon. Hindi ako magiging taong may halaga kung hindi dahil sa inyo.

**Spontaneously writes what is inside my head. And nope, I am still not over about my ‘current’ issues. If you know what I mean. 😭
Random Thought:

Happy Father’s Day to one of the most patient man I have ever met. Thank you sa paghatid sa akin sa work kahit pagoda ka na minsan. Saranghae abeoji.

Meanwhile…

#NowPlaying

From Spotify. Something Better by The Ransom Collective

Tears.

Since wala namang nagbabasa nito, might as well pour out everything.

Sa sobrang kalungkutan ko ngayon, wala na akong pakialam sa mahabang pila sa Buendia sa bus kanina. Pagod ako, oo, pero yung kapaguran ko, hindi 100%. Nasa 25% lang. Kaya ko pa siguro magbasa ng ilang pahina sa libro. 

Sa tingin ko, nakakadepress isipin na ngayon pa lang nagsisink in ang katotohanan. Na tapos na ang lahat. Na sa tingin ko ay dapat na akong mag-move on. Ang hirap na umasa sa isang situation at sa tao na akala mo meron pa, yun pala wala na. Dahil iba pala ang preference nya sa buhay. Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaay.

Okay nawala yung train of thought ko.

Kung kaya ko lang sabihin sa kanya lahat ng naiisip ko. Kung pwede ko lang isulat dito. Kaso natatakot din ako kasi di ako sanay sa mga ganitong problema. What the heart cannot solve, the brain must have something in his pocket to fix it. Kaso kahit utak ko, wala eh. Dedma ang peg nya. Di naman lumalabas ang luha dahil siguro hindi pa ganun kalalim ang epekto. Pero hay.

Anyway, masakit pa din pero next page na tayo ng book ples.
Hahahahaha. Thanks daahhhling sa pagbabasa.
Random Thought:

Sharing a vlog from Lloyd Cadena:

https://youtu.be/4wZ96woN9Po
Please watch it. Ay ako lang pala. Papanoorin ko ito.

Malay mo, magawa ko din yan. 🙂

Pasensya na.

Pasensya kasi kung magiging walang kwenta na naman itong blog na ito.

Kung sabagay, mas madaming nagiging vloggers na ngayon kesa bloggers. No offense meant to all my vlogger idols. Pero yun kasi ang trending. Pero di ko naman keri sumabay dyan.

Pasensya na.

Kasi ito na naman ako. Nagmumukhang *toooooot*. Di ko maiwasan mga dahhhlinggg (shoutout to Lloyd Cadena!!!). Kung alam niyo lang yung pinagdadaanan ko ngayon, baka batukan niyo na lang ako sa ulo at sabihin na napakaGAGAAAAA ko talaga. 

Pasensya na ha.

Ganoon yata talaga. Matagal na din akong walang ganire kaya dyusmiyo pagbigyan mga beshieeee. Pero kung papayuhan ko itong sarili ko ngayon 10 years from now, sasabihin ko sa kanya na okay lang magpakaGAGA, wag ka lang magpakastupid sa pagsisisi na hindi mo nagawa ang mga dapat sana nagawa mo. May rason yan dahhhlingggg. There is always a reason behind everything that we are all going through. Kaya push mo lang yang mga #churva dyan. 

Pasensya na.

Kasi madalas may mga bagay na hindi ko masabi ng diretsuhan dito. Hindi naman ito Fast Talk ni Tito Boy kaya okay lang na walang diretsuhan. Gusto mo yan di ba? Oo gusto ko yan. Haha. May mga bagay na di kayang iexplain ngayon mga dir pero sooon. Parang Kim Sam Soon.

Pasensya na.

Well, I should say this to myself dahil for sure wala namang nagbabasa nito. *evil laugh* >:) 

Atey, mag-aral ka na. Anong petsa na? Napanood mo na lahat ng vlogs ni Lloyd, Wil, Baninay, Pam, Daniel, Chael.. Wala ng nangyayari sa buhay mo? Huwag mong ipasensya yang sarili mo dahil hindi mo madadaan sa kakanood ng kung anek-anek ang mga #feels mo. Kahit paulit-ulit kang manood ng Wildflower, di na ulit babalik si Jepoy hanggat hindi mo siya nakikita parang yang ano mo  okay hanggang dyan na lang baka may maispluk pa akong di dapat. Mag-aral ka na dir. Kung wala ka sa listahan, ganun talaga. Eh ang tamad mo nga eh kasi naman yung padasal mo di mo nagagawa kklk. Magtatampo sa iyo si Lord nyan anubey. Do not worry to much. Magwewaste ka lang ng time sa kakaalala mo sa mga bagay na hindi mo na dapat inaalala. Focus ka na focus!!!! (Me talking to myself dahhhlingg).
Okay pasensya na. Sabi ko na walang kwenta ito eh. Haaay just a means of saying things out loud in my mind.

Random Thought:

#NowPlaying

Constellations by Darwin Deez

“We are twinkling stars resurrected. Just like twinkling stars we seem connected.”

😦 😦 😦 😦 😦 😦 😦

15 minutes

Kinse minutos.

Ayan ang kaya kong ibigay sa sarili ko ngaun bago man lang matulog. Pahinga. Ng 15 minutes.

Ang hirap kasi ang daming tumatakbo sa utak ko ngayon.

Naghihintay sa resultang hindi mo naman alam kung anong kalalabasan. Hay ang hirap maghintay bes. Kahit na paulit-ulit kong sabihin sa sarili ko na okay lang ako, bahala na si Lord, ewan. Nababahala pa din ako. Pero tiwala lang sa Kanya. Di ako makapagconcentrate sa lahat ng mga binabasa ko. Nakakapraningggggelllaaaa.. Sa mga nakakakilala sa akin at naiintindihan ang pinagdadaanan ko, alam niyo na.

Tapos kahapon, may nakita pa akong hindi ko alam kung kelangan ko bang mapaisip o di ko na lang papansinin. Isipin or huwaaaag?! Huwagg or isipin?! Kasi unang silip ko palang, may pag-iisip agad. NKKLK. Di ko kayang di na lang pansinin. Gusto kong magsisi. Gusto kong magsorry? Sabi nga ni Justin Bieber, “Is it too late now to say sorry?” Saklap. Ang engot ko to the highest level. Hay. 😭 

Di niyo gets ano. Sorry po.

Nilalabas ko lang yung mga naiisip ko na hindi ko kaya sabihin. Kasi baka mabaliw na ako pag wala akong outlet. 

May 8 minutes pa akong natitira. Walong minuto. 7 na lang ngayon.
Sa bilis ng usad ng mga sandali, wala lang kwenta yung mga nasusulat ko. 
Random Thought:



Ito ang Betty Go Belmonte Station ng LRT 2 Line sa Pilipinas. Katulad ng nakikita niyo, walang tao. Baka may multo. Ganyan kasi yung brain ko ngayon. Walang laman kung hindi…. 🙂

Kabooooooom.
Charot.
Tapos na ang 15 minutes.

Up and Up with A Head Full of Dreams (A Fangirl blog entry sorry hi hi )

Last April 2017, one of my bucket list was erased. Why? Because I had it done!!!!! Yahoooo!!!

So this will be an entire blog in English (sensya na mga beshie pangmalakasan ang iba kong audience dito,gusto mo yoooonnn?!) so to all my readers I will bear with it. Mahaba ito mga beshie pasensya na.

—————————————————————————————————–

I was a fan of Coldplay back in the year 2001. I heard their song, Yellow,being played from one of the best radio stations ever (Your Kind of Music|New Music Alternative). And yeah, I fell in love. 

When MTV was still a hit among teens p, I would always tune in every time they had a Rock/Pop-Rock/Indie segment because I would wait for Coldplay’s music videos. I love how they conceptualized their Panic video. It was just an abstract-ish video however it was soooo damn good.\m/

I sooo love their Parachutes album very much that I even bought a shirt worth a thousand pesos (from Coldplay’s online store) so I could wear it in one of their concerts someday. ❤

My love for Coldplay was the bombbbb. I somehow had a different feel when they were going mainstream (do not get me wrong. I still love them. Though I am more of an indie music gal though.). Nevertheless, I still love how they keep the music playing. 

So why do I love this band? 

They saved me from insanity. No fakes, no click baits. THEY SAVED ME.

(Sorry for this emo insert) When I was still in high school, I lost all the confidence I had in me. I had these so called #teenageproblems (if hashtags were a thing back then this would be the perfect hashtag) that I even thought of transferring school because I was bullied. 😦  Eventhough I had friends, that was not enough to boost my  self-esteem. 

My friend, Tracy,  introduced me to bands like New Radicals, Goo Goo Dolls, Third Eye Blind, I began to look for similar genre of music that had pure, inspiring lyrics that made me think again of myself. Graduating from high school and entering college, I was still into indie/alternative/rock music and there, I found Coldplay. I wanted to give the biggest hug  to that DJ who intermittently kept playing Yellow on the radio. My perspective in life changed. 

After all the albums, singles that passed, of course, like other Coldplay fans, it was my dream to attend to their concert.. To sing their songs while they play it live on stage would be E-P-I-C. <3<3<

Five years ago, every Coldplay fan I knew freaked out when they saw news that they would finally be here. I really thought it was true. I even started saving money from my monthly wage however boooooom! They were not coming. Fake news. FAKE NEWS!!! 😦 One of the reasons, a friend told me, that our country was not financially able for a Coldplay concert. Some said there was no perfect venue yet… Blah blah blah. Still, I was fooled by idiotic muggleheads. T_T 

                                                                                  

Source: http://www.gmanetwork.com/news/lifestyle/content/241434/fake-coldplay-concert-poster-in-manila-creates-false-rumor/story/

And so five years went by and… Finally, FINALLY!! Coldplay decided to have a world tour including Asia!!!!! Yahoooooo!!! 

However….. The VIP ticket costs 3/4 of my monthly pay so I was soo sad. Hey, I mean, this is a once in a lifetime experience so it’s a must to have the best seats in town O_O. When they announced the day they they would release the tickets, when that freaking day came, in a span of 2 f**k*ng hours, the tickets went kaboom. Gone. With. The. Wind. Whhaaaattt?!?!  My friend, Precious (Happy birthday today deary),and I planned to watch it at Singapore Stadium (if we had the tickets). But BUTTTT and but… Our freaking internet is at its turtle-like speed so most of our neighboring country friends got the tickets ahead of us. I haven’t lost hope though. Not until the Livenation site said that all the tickets were soldout. I guess we were unlucky. T_T

I decided that I will try all means possible so I can watch those four legends live onstage. The ticket lottery for Coldplay in Japan came. I thought it was bogus since I never heard of such a lottery for getting tickets before. Since this was a chance for having those preciousss tickets, I gave it a shot. (This time we were waiting for the release of tickets in Thailand since I was not sure of this lottery thing). 

A few weeks have passed and I received an email from pia.co.jp (awesome people behind this!) and I got two. Yes you read it.. TWO TICKETS!!! I got the confirmation email and woaaah it was real!!!!! I was shouting like crazy because it was so reaaaal….  😍😍😍😍😍

I had another friend to accompany me this time (Precious can’t go with me due to $$$ reasons. 😦 ). We booked our plane tickets, reserved rooms (c/o Airbnb), and now looking forward to the day that was. Kabooooooommmm… 🙂

Long line of people patiently waiting for their tickets…

As you can see here, this was the line prior to the front row were we’ll be getting our tickets. It was like a zombie apocalypse. There were so many people and ’twas too cold (19 degrees is cold for a tropical person). Imagine all of them went here, most of us were from foreign countries, to watch Coldplay. <3<3<3 We were hungry, impatient and freezing. I was laughing inside because we encountered more drama when people were suddenly shouting at those guys who breached the queue. 😈

And finally we were already inside the Tokyo Dome! I could not believe my two eyes that this was already happening. <3<3<3<3<3<3 

Front act was a Japanese rock band named, Radwimps. They sounded cool. We weren’t able to start it though since we were outside getting our tickets. Here is a vertigo-ish (is there such a word) video of Radwimps (even before they finished):

                          ​
And finally… It was already set. The day that I have been waiting. Since 2001. Damn.

#ColdplayTokyo <3<3<3<3<3<3<3<3

Here are some clips that I had from the best concert ever! Sorry I only have a few pictures to post. I haven’t posted them on any social media (bwehehehe) since I have no time and was too busy procrastinating. Just kidding.😈

Cannot remember the song here.. 😦
“Call it magic…”
At the C stage (as they call it,am I right?)
This is Something Just Like This..
This either. I could not remember the song here. Waaah..

So there it is. This might be just a few shots I posted (I have more but I will only put this) but to me it was a concert of a lifetime. I was teary-eyed after the show because I was too happy that I was able to get here. 

I wanted to thank my friend, Pia, for coming with me eventhough it was financially hard for our dear pockets.  Thanks and I hope you enjoyed this once in a lifetime experience.

Thanks to Chris, Guy, Jonny and Will  for letting us have one of the awesome nights of our entire life. Infinity gun salute to the four of you! 🤘

Thank you also to all the people behind http://www.pia.co.jp. They even emailed us and was apologizing for the delay in getting the tickets. Japanese hospitality is at its utmost finest! I love you guys!!!

Random Thoughts:

Happy Independence Day to my beloved country, the Philippines!

Independence is gained so treasure it. – HS